Verhaal vanuit het Hart – Nathalie Roos (15 jaar TFG)
“Soms begin je een verhaal zonder te weten waar het eindigt. Soms stap je een chaotische kamer binnen vol stapels papier die tot de hemel rijken, en realiseer je je vijftien jaar later dat je thuis bent gekomen.”
Van orde naar chaos
Het was 2009, een gewone dinsdag. Nathalie deed de deur open van wat haar nieuwe werkplek zou worden en staarde naar een berg papieren die letterlijk tot aan het plafond reikten. Ze kwam van een Engels gestructureerd bedrijf waar alles steriel geregeld was, waar elk proces zijn plek had en elke handeling voorspelbaar was. En nu stond ze hier, in wat ze later omschrijft als “studentencozy”, en dacht: “Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?”
De eerste maanden waren overleven. Ze was alleen, haar vaste collega was vertrokken, en ze moest samen met Bart, Pascal, Danny en Erik uitvogelen hoe dit chaotische bedrijf de volgende stap zetten in de toekomst. “Zij hebben me het DNA gegeven,” zegt ze nu. Het DNA van iets wat ze toen nog niet begreep, maar wat langzaam in haar bloed begon te sijpelen.
Toen kwam Frederiek. En langzaam begon het verhaal vorm te krijgen.
De kracht van samen
“We waren klein, compact,” herinnert Nathalie zich. “Iedereen liep bij elkaar naar binnen. Als er iemand geplaatst werd, wist iedereen dat in één keer.” En het allerbelangrijkste: elke dag gingen ze samen lunch halen bij de Albert Heijn. Elke dag aten ze samen – back-office, sales, finance. Iedereen aan dezelfde tafel, dezelfde verhalen, dezelfde zorgen en vreugdes. “Dat is waar je de kracht uit haalt,” zegt ze. “Dat je alles met elkaar deelt.”
Van collega’s naar familie
Maar het echte keerpunt kwam later. “Het werd mijn thuis toen Wendy en Frederiek erbij kwamen,” vertelt ze. “We hadden toen een heel team van recruitment, allemaal meiden die superleuk waren. We waren echt één team. We wisten alles van elkaar, wel en wee.”
Na een jaar of twee voelde het als thuis. En dat gevoel is nooit meer weggegaan. “TFG is mijn tweede thuis,” zegt ze vijftien jaar later. “Ik ben hier niet anders dan thuis. Jullie zijn gewoon mijn familie.”
De metamorfose was compleet. Van chaos naar thuis, van onzekerheid naar vertrouwen, van werk naar passie. Want dat is wat TFG haar leerde: dat werk meer kan zijn dan werk. “Bij TFG besefte ik dat je elkaar nodig hebt om te groeien. Dat je het echt samen moet doen.” En dat geldt niet alleen voor collega’s, maar ook voor de maten. “Ik haal meer voldoening uit servicegericht werken,” straalt ze. “Ik word pas blij als de ander blij is. Dat had ik daarvoor nooit.”
Als vrienden vragen wat TFG zo bijzonder maakt, vertelt ze over de maten die langskomen. Niet omdat ze iets nodig hebben, maar gewoon omdat ze het leuk vinden. “Eerst heb je het over de vakantie, dan zegt hij: ‘Oh ja, waar kwam ik ook alweer voor? Nathalie, ik ga weer starten!’ Dat vind ik leuk. Daar doe ik het voor.”
Het mooiste compliment dat ze ooit hoorde? “Mensen zeggen: ‘Wauw, wat een mooie club en wat zijn jullie actief.’ Dat we van iets gewoons altijd iets speciaals maken. Het kan altijd gekker bij TFG.”
Tradities en trots
En dan is er TFG & Friends. Haar eerste keer was op het strand, alles in het wit. “Alsof Bart en Pascal (oud oprichters) precies die dag hadden uitgekozen – geen wind, alleen maar zon en happy life. Alsof alles samenkwam. Alles werd uit de kast gehaald.” Die traditie zou ze nooit willen missen.
Als ze terugkijkt op vijftien jaar, zou ze haar jongere zelf één ding willen vertellen: “Het wordt een lange weg met veel uitdagingen, maar ook hele hoge pieken. Doe het niet te gehaast. Stap voor stap.”
Want vroeger werd er een klap op gegeven en gingen ze gewoon. Nu onderzoeken ze eerst, testen ze, en dan voeren ze door. “Gelukkig hebben we nu mensen aan boord die dat zeggen.”
Een verhaal dat blijft verrassen
En na vijftien jaar is Nathalie nog steeds verbaasd: “Elke dag is er weer iets nieuws. Ik denk dat ik alles wel heb voorbij zien komen, maar dan ben ik weer verbaasd.”
Dat is misschien wel de grootste magie van TFG – het verhaal eindigt nooit. Het groeit, verandert, verrast. Van chaos naar thuis, van collega’s naar familie, van werk naar passie.
“TFG is mijn tweede thuis. Jullie zijn gewoon mijn familie.”
